Korona duńska – jednostka monetarna w Danii oraz terytoriach zależnych Danii: Wyspach Owczych i Grenlandii.
W jęz. duńskim korona nazywa się krone (liczba mnoga: kroner). 1 krone dzieli się na 100 øre (w l. mn. i poj.).
Międzynarodowy kod (→ ISO 4217) waluty duńskiej to DKK. Monety występują w nominałach 1, 2, 5, 10, 20 koron i 50
øre. Z dniem 1 października 2008 roku została wycofana moneta 25 øre (możliwa wymiana w bankach do dnia 1 października
2011 roku). Banknoty 50, 100, 200, 500 i 1000 koron.
Korona jako środek płatniczy została wprowadzona w Danii w 1873 roku jako wynik stworzenia Skandynawskiej Unii
Monetarnej. Do Unii oprócz Danii należały Szwecja oraz Norwegia. Unia rozpadła się po I wojnie światowej, jednak
państwa skandynawskie postanowiły zachować nazwę waluty - dlatego jednostka monetarna w Szwecji i Norwegii również
nazywa się koroną.
Dania jest państwem Unii, zwolnionym na mocy Traktatu z Maastricht z obowiązku wprowadzenia u siebie waluty euro.
W roku 2000 odbyło się dodatkowo referendum, w którym 53,2% społeczeństwa duńskiego odrzuciło pomysł wprowadzenia
euro. Rząd Andersa Fogh Rasmussena zapowiadał kolejne referendum w tej sprawie w roku 2004, do referendum jednak
nie doszło.
Historia
Ustalony w 1625 roku system, w którym główną rolę odgrywał talar duński (rigsdaler), a nie korona, utrzymał się,
mimo okresowych zmian, do 1813 roku. W okresie tym dochodziło do licznych inflacji, szczególnie związanych z
pieniądzem papierowym. Największe z nich w końcu XVII wieku i w XVIII wieku wywołane były przez kryzys gospodarczy
spowodowany spadkiem cen zboża i bydła oraz wojnami ze Szwecją.
Po zniszczeniach związanych z wojnami napoleońskimi doszło do bankructwa skarbu duńskiego. Konieczne było w
miejsce starego pieniądza wprowadzić nowy, czego dokonano w ordynacji z 1813 roku. Ponieważ nowy system oparto
na rigsbankdalerze, korona była coraz rzadziej bita i jako główna waluta pojawiła się w Danii ponownie dopiero z
chwilą utworzenia Skandynawskiej Unii Monetarnej w 1873 roku.
W 1873 Dania i Szwecja, które utworzyły Unię Monetarną, zrezygnowały z systemu bimetalicznego, opartego na monetach
złotych i srebrnych i powołały wspólną koronę skandynawską. Nowa moneta była w pełni oparta na złocie - przyjęto,
że z 1 kg czystego złota będzie się wybijać 2480 koron o próbie 900‰. Oznaczało to, że nowa korona zawierać będzie
0.403226 grama czystego złota. Nowa korona dzieliła się w Danii na 100 øre. Ze złota wybito monety o nominale 5,
10 i 20 koron. Monety jednokoronowe bito ze srebra - ważyły 7.5 gramów i zawierały 6 gramów czystego srebra.
Stosunek ceny srebra do ceny złota wyniósł 1:14.88.
Nowa korona miała wartość 1/15 Frederiksdora lub około 2/3 rigsdalera i odpowiadała wartością koronie z 1818 roku.
Dawny szyling był równy 1 i 1/2 nowego øre.
Relacja XIX-wiecznych walut do nowej korony duńskiej przedstawiała się następująco
